Ο αθλητισμός δεν λέει ψέμματα…

Απο πολύ μικρή ξεκίνησα να αθλουμαι, στην αρχή απ’ότι μου έχουν πει, εκεί γύρω στα 2.5 με 4.5 δεν μου άρεσε καθόλου… Συγκεκριμένα εγώ τράβoούσα τη μαμά μου απο τα μαλλιά και ο προπονητής μου με τράβούσε απο τα πόδια, για να μπώ στην πισίνα! Επί 2 χρόνια! Όμως η μαμά μου είχε μεγάλη επιμονή.. Ήθελε σονι και καλά να γίνω αθλήτρια.. Όχι απαράιτητα να ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό.. Αλλά με τον αθλητισμό. Κολυμπούσα λοιπόν και περνόυσαν τα χρόνια.. ο αθλητισμός μου έδινε κίνητρα .. Με μάθαινε να βάζω στόχους και να πειθαρχώ, με έκανε να απόκτησω προσωπικότητα. Ένα παιδί καθώς μεγαλώνει διατρέχει πολλούς κινδύνους, είναι πολλά αυτά τα οποία μπορούν να το κάνουν να παρασυρθεί και να ξεφύγει απο την πορεία του, κακές παρέες, λάθος καθοδήγηση απο το κοινωνικό περιβάλλον, πράγματα τα οποία μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνα ακόμα και για την ίδια του την υγεία .. Ψυχική και σωματική. Θα μπορούσα να πω ότι ο αθλητισμός σφυριλατεί το σωμα μας και την ψυχή μας και ανοίγει δρόμους προς την προσωπική μας καταξίωση και να το αναλύσω.. Όμως αυτο που θέλω προσωπικά να αναλύσω είναι κάτι πιό απλό.. Στην ηλικία που αναφέρθηκα στην αρχή, γνώρισα 2 μικρά κοριτσάκια τότε που μαζί μάθαμε να κολυμπαμε, μαζί αρχίσαμε να αγωνιζόμαστε , να συναγωνιζομαστε , μαζί να πρέπει να μένουμε σπίτι όταν πέρασαν τα χρόνια και οι φίλοι και φίλες μας έβγαιναν περισσότερο απ’ότι μπορούσαμε εμείς λόγω προπονήσεων, μαζί ξυπνούσαμε στις 5 το πρωί για να πάμε για προπόνηση , ταξίδια για αγώνες.. Μάθαμε να μην μας αρέσει το κάπνισμα γιατί είμασταν αθλήτριες, να μην μπορούμε να πίνουμε γιατί είμασταν αθλήτριες.. Να τρώμε σωστά γιατί είμασταν αθλήτριες, να σεβόμαστε τους προπονητές μας γιατί έτσι πρέπει να κάνουν οι αθλήτριες.. να μαθαίνουμε να κερδίζουμε με σεβασμό τους αντιπάλους και να χάνουμε χωρίς να αυτό να μας επηρέαζει αρνητικά.. Γιατί αυτο σου μαθαίνει ο αθλητισμός. Πάνω απ’όλα Όμως μας έδωσε μια αληθινή φιλία σχεδόν 20 χρόνων που όσο και αν διαφωνούμε σε οτιδήποτε και  όσο διαφορετικές απόψεις να έχουμε για το οτιδήποτε πάντα η μια είναι στο πλευρό της άλλης όταν το χρειάζεται και ποτέ δεν κρατάμε κακία.. Αυτο είναι αθλητισμός.. Και κάτι ακόμα..είναι απο τους πιο ισχυρούς κοινωνικοus Θεσμους της χώρας μας.. Κάτι το οποίο μας κάνει περήφανους που είμαστε Έλληνες και που μας κάνει και έχουμε ταυτότητα.. Αμέτρητες επιτυχίες Ελλήνων αθλητών στο εξωτερικό σε ατομικό και ομαδικό  επίπεδο προσπάθειες που δείχνουν θέληση , άνθρωποι πειθαρχιμένοι που δείχνουν ότι αγαπάνε αυτο που κάνουν γιατί το κάνουν είτε πληρώνονται είτε μένουν απλήρωτοι μήνες .. Η χρόνια..Είτε ο κόσμος τους εκθειαζει και τους θαυμάζει .. Είτε τους αποδοκιμάζει και τους κρίνει πολυ σκληρά στην πρώτη αποτυχία η πτώση.. Είναι πρότυπα.  Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι πολιτική, δεν έχει σχέση με κανένα επάγγελμα, ο αθλητισμός δεν λέει ψέμματα.. Όταν τον ακολουθείς λέει μόνο αλήθειες και δίνει μαθήματα ζωής .. Διδάσκει τον σεβασμό, την ταπεινότητα και την ειλικρινια. Είτε αυτο έχει να κάνει με κάποιον που δεν εχει ασχοληθεί ποτε στη ζωή του και τον ακολουθεί επειδή θέλει να κάνει καλό στην υγεία του, να χάσει κιλά.. Μέχρι τον πιο καταξιωμένο αθλητή που θέλει να πετύχει τους στόχους του.. Ο αθλητισμός δεν λέει ψέμματα Αρκεί να προσπαθείς.. Γιατί είναι πολλές.. Παρά πολλές οι μικρές προσπάθειες που πρέπει να κανείς.. Που κανείς δεν θα βλέπει και δεν θα εκτιμά προτού πετύχεις κάτι αξιόλογο…

Μάντη

Παιδιά και διατροφή…

διατροφή

Μέσα στη βδομάδα είχα μια συζήτηση με τις πελάτισσές μου στο γυμναστήριο όπου θίξαμε το θέμα της διατροφής σε μικρές ηλικίες. Με σόκαρε που συνειδητοποίησα πόσο άσχημα τρέφονται τα παιδιά στις μέρες μας, και σε αυτό φέρουν καθαρά ευθύνη οι γονέις. Με το να μυείς ένα παιδί από μικρή ηλικία στα ανθυγεινά φαγητά,τα γλυκά και τα αναψυκτικά είναι σαν να του δίνεις έναυσμα για τις διατροφικές συνήθειες που θα ακολουθήσει για μια ζωή. Δεν είμαι της άποψης ότι τα παιδιά θα πρέπει να στερούνται τίποτα, όπως και καμία ηλικία άλλωστε, αλλά θα πρέπει να υπάρχει μέτρο και να δώσετε στο παιδί να καταλάβει ότι το να φάει το γλυκό, τα τιγανητά, τα πατατάκια κτλ.. η το να πιεί αναψυκτικό, θα το κάνει σπάνια και δεν πρέπει να το αποζητά καθημερινά. ¨Ολα είναι θέμα συνήθειας και το καλύτερο όταν υπάρχουν παιδιά στο σπίτι είναι να μην υπάρχουν καθόλου αναψυκτικά στο ψυγείο και απο γλυκά και σνακ να προτιμάτε αυτά που περιέχουν μέλι και χαμηλά λιπαρά. Όπως επίσης να κάνετε ένα κόπο να μαγειρεύετε ώστε τα παιδιά να τρώνε υγειινό και σπιτικό φαγητό. Η διατροφή μας παίζει το 70% της ισορροποίας της υγείας μας και η άσκηση το άλλο 30%. Δώστε ζωή στα παιδιά σας!

Συνεχίστε την ανάγνωση Παιδιά και διατροφή…

«Έχω κάνει επιλογή ζωής ή συμβιβάζομαι ;» από την Ελένη Στρομπούλα (M.Sc.) Ψυχολόγο / Οικ. Σύμβουλο

Είσαι σε μια σχέση που δεν σε γεμίζει. Παραδέχεσαι στον εαυτό σου πως ο σύντροφος που έχεις στο πλάι σου σίγουρα δεν είναι ο σύντροφος της ζωής σου και σε μια κρίση αυτογνωσίας αναρωτιέσαι : «Έχω συμβιβαστεί ή έχω κάνει επιλογή ζωής;»

Και πράγματι αυτή είναι μια σκληρή αυτοκριτική. Έρχεσαι να δεις κατάματα αν η σχέση αυτή που έχεις επιλέξει είναι επιλογή ή ανάγκη; Ο φόβος της Μοναξιάς μήπως σε οδήγησε σε μια βεβιασμένη επιλογή ανάγκης; Αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω θα έκανες πάλι την ίδια επιλογή;

​Αν οι απαντήσεις που θα έδινες στον εαυτό σου θα σε γέμιζαν με ένα κλίμα ευφορίας και ζεστασιάς, τότε έχεις κάνει μια συνειδητή επιλογή να είσαι με τον σύντροφό σου και είναι πράγματι αξιέπαινη. Εάν όμως βρίσκεσαι σε μια διαρκή εσωτερική σύγχυση και το αίσθημα του ανικανοποίητου σε πνίγει καθημερινά, τότε ίσως να πρέπει να αναθεωρήσεις τις επιλογές σου και να αναρωτηθείς μήπως τελικά έχεις απλά συμβιβαστεί. Μήπως έχεις αρνηθεί το ταξίδι προς την εύρεση του ιδανικού συντρόφου; Μήπως ο συμβιβασμός είναι για σένα μια ασφαλής επιλογή;

Σίγουρα ο καθένας μας αντιλαμβάνεται πιο είναι το καλύτερο γι’αυτόν και ίσως μερικοί επειδή είναι συμβιβασμένοι να αισθάνονται καλύτερα… άλλωστε οι προσωπικές μας επιλογές είναι και η ζωή μας. Και τελικά ίσως τη Ζωή μας κατά ένα μεγάλο ποσοστό να τη φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι. Και τελικά αν αυτό ισχύει, τότε γιατί να μην τη φτιάχνουμε όσο καλύτερα μπορούμε;

«Η Δέσμευση με τρομάζει……» από την Ελένη Στρομπούλα (M.Sc.) Ψυχολόγο/Οικ.Σύμβουλο

Τι είναι αυτό που στο άκουσμα του όρου «Δέσμευση» , κάνει άνδρες και γυναίκες  να τρέχουν ; Είναι τελικά ο χαρακτηρισμός της σχέσης  σαν «σοβαρή»  που μας τρομάζει ή τα όσα θα αλλάξουν στην εργένικη ζωή μας ; Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε όσα χρόνια μας «γέμιζαν» ή ότι  θα έρθουμε να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση που δεν έχουμε ιδέα αν τελικά μπορούμε ;

Εύλογα τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί. Η εξέλιξη  μιας σχέσης  σε γάμο θεωρείται  ως κάτι φυσιολογικό  και εφόσον είναι μια κοινή επιλογή , αν δηλαδή υπάρχουν κοινά όνειρα  και σχέδια και η απόκτηση οικογένειας αποτελεί κοινό στόχο.

Τι γίνεται όμως στην αντίθετη περίπτωση; Αν δηλαδή ο ένας «τρελαίνεται» μόνο και μόνο στο άκουσμα των λέξεων : δέσμευση/γάμος/ συγκατοίκηση ; Σίγουρα η πίεση και οι εντάσεις  δεν βοηθούν  και  οι εποχές «με το ζόρι παντρειά» , που λέει και ο λαός  φαίνεται να έχουν  περάσει ανεπιστρεπτί. Καλό θα είναι να συζητήσουμε ειλικρινά με το σύντροφό μας τι είναι αυτό που τον τρομάζει. Να δούμε τι πραγματικά θα αλλάξει  μετά το γάμο. Πόσο έτοιμοι  είμαστε και οι δύο για μια τέτοια απόφαση;

Οι «εξωγενείς επιρροές» της σχέσεις (συγγενείς, φίλοι και γνωστοί ) πιθανών να μην βοηθούν  στη συγκεκριμένη φάση. Για τέτοια ζητήματα καλό θα είναι να μιλήσετε οι δύο σας.

Βέβαια θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, να δεχθούμε αλλά και να σεβαστούμε την επιλογή του συντρόφου μας να μην θέλει να δεσμευθεί , όχι μόνο στην παρούσα στιγμή αλλά και στη ζωή του γενικότερα. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να αναρωτηθούμε εμείς  αν θέλουμε τελικά  τα ίδια πράγματα και αν όχι να επιλέξουμε δρόμους χωριστούς. Άλλωστε «χρειάζονται δύο για να χορέψουν τανγκό»,  που λέει και η γνωστή παροιμία.

«Θυμώνω…… Δικαίωμά μου!!!!» από την Ελένη Στρομπούλα (M.Sc.) Ψυχολόγο/Οικ.Σύμβουλο

Ο Θυμός …τόσο παρεξηγημένο και όμως τόσο υγιές  συναίσθημα. Αναρωτηθήκατε ποτέ πως θα ήταν η ζωή σας χωρίς να θυμώνετε; Σίγουρα μια απέραντη ευθεία σχεδόν βαρετή.

Ο Θυμός, θα λέγαμε, ότι  λειτουργεί σαν ένα «εσωτερικό καμπανάκι» ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένα εσωτερικό σήμα κινδύνου  που μας ενημερώνει ότι «αυτό που ζεις αυτή τη στιγμή δεν είναι φυσιολογικό …αντέδρασε!». ​Και έτσι είναι ακριβώς, αυτό που ζείτε εκείνη τη στιγμή είναι άδικο, αντίθετο, παράλογο, διαμέτρου αντίθετο με όσα ξέρετε και πιστεύετε …όπου αντικειμενικά είναι και δικαίωμά σας!!! ‘Έχετε δικαίωμα στο να διεκδικείτε. Το θέμα είναι το πώς διεκδικείτε.

Μήπως στην προσπάθεια σας να αντιδράσετε χάνετε το δίκιο σας;  Μήπως ο Θυμός από δικαίωμά σας γίνεται η «αχίλλειος πτέρνα σας»  επειδή απλά δεν τον εκφράζετε σωστά ;

Η Διαχείριση του Θυμού, είναι μια τεχνική που μόνο οφέλη μπορεί να έχει. Μαθαίνουμε το πώς να διαχωριζόμαστε το Θυμό σωστά, να διεκδικούμε με υγιή τρόπο και τέλος πώς να βοηθούμε τον εαυτό μας χρησιμοποιώντας το Θυμό προς όφελός μας. Μερικά απλά βήματα μας δείχνουν το πώς.

1. Ο «κανόνας των 10 δευτερολέπτων» : Πριν αντιδράσετε αφήστε να περάσουν τα «σωτήρια» δέκα δευτερόλεπτα. Το «εν θερμώ» συναίσθημα εκτονώνεται και μπορούμε να δράσουμε με μεγαλύτερο ποσοστό λογικής.
2. Αποστασιοποίηση : Αν δεν έχει  εκτονωθεί η ένταση απομακρυνθείτε από το περιβάλλον  που σας  πυροδοτεί  για λίγα λεπτά ή για όσο χρειάζεστε εσείς μέχρι να νιώσετε καλύτερα.
3. Βάλτε τη λογική  σε δράση : «Ζυγίστε» κατά το πόσο αξίζει να τσακωθείτε για το συγκεκριμένο θέμα, αν αξίζει να σπαταλήσετε τόση ενέργεια , γιατί πράγματι κατά τη διάρκεια του τσακωμού σπαταλάμε αρκετή και αν η αιτία του τσακωμού σας αξίζει τη διαταραχή της προσωπικής σας ηρεμίας.
4. Επικοινωνήστε : Βάλτε το θέμα «επί τάπητος» ….αναλύστε το, δείτε που είχατε δίκιο και που άδικο. Παραδεχτείτε αν κάπου κάνατε λάθος, και  μιλήστε γι’αυτό.
5. Ζητείστε Συγνώμη (αν είναι δικό σας φταίξιμο) : Στην πυραμίδα του Θυμού βρίσκεται η βασίλισσα –Συγνώμη. Επτά γράμματα που όμως τόσα πολλά μπορούν να πετύχουν. Εφόσον αντιληφτείτε ότι κάνατε εσείς λάθος , πέιτε «Συγνώμη!» , δεν είναι ένδειξη αδυναμίας  αλλά σημάδι κατανόησης και ανωτερότητας ψυχής.
Ο Θυμός λοιπόν, είναι δικαίωμά σας! Όπως  είναι και δικαίωμά σας η υγιής έκφραση και διαχείρισή του. Αποφύγετε λοιπόν τις «εν θερμώ» αντιδράσεις και δώστε στους γύρω σας  την ευκαιρία να καταλάβουν και να σας αναγνωρίσουν το δικαίωμα αυτό.

Γιατί αυτοάμυνα;

Τι είναι τελικά η αυτοάμυνα; Άθλημα,πολεμική τέχνη ή τρόπος επιβιώσης;  Είναι όλα τα προηγούμενα σε αρμονική συνεργασία. Η κοινωνική ανασφάλεια οδήγησε πολλούς γνώστες των πολεμικών τεχνών, κυρίως δασκάλους,να δημιουργήσουν μια τέχνη που να είναι κατανοητή από όλα τα άτομα ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου. Μια τέχνη η οποία να πατάει στην εκάστοτε πραγματικότητα και να εξελίσσεται μέσα από αυτή, να έχει όλα τα θετικά των πολεμικών τεχνών, του αθλητισμού και να διέπει τους κανόνες επιβίωσης.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ;

Γιατί δεν θέλω να μπλέκω με ζώνες άσπρες-πορτοκάλι-μαύρες. Γιατί δεν έχω αθληθεί ποτέ στη ζωή μου και δεν μπορώ τις αεροπλανικές κλωτσιές και μπουνιές. Γιατί έχω και κάποια ηλικία συν κάποια προβλήματα υγείας καθώς και περιττά κιλά. Όλα αυτά ειναι που κάνουνε τον κόσμο να διαλέγει την ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ, γιατί δεν κάνει διάκριση σε τίποτα και σε κανέναν. Τους βοηθάει όλους να νιώσουν το αίσθημα ασφάλειας και να αποβάλλουν το φόβο  που κάποιοι άλλοι τον εκμεταλλεύονται.

Ο χορός δεν θέλει προσπάθεια

Η ιστορία του χορού ξεκινάει από τα πρώτα στάδια της ανθρωπότητας. Από τότε, είναι φυσικό να έχει αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό, έχοντας κρατήσει κάποια στοιχεία τα οποία αντέχουν στο πέρασμα των χρόνων. Αυτά είναι που καθορίζουν τον χαρακτήρα του χορού, αποτελούν την σταθερή του βάση. Πρωτίστως η έκφραση, ήταν το έναυσμα του ανθρώπου για να αρχίζει να αναπτύσει τον χορό. Παρατήρησε ότι μπορούσε να εκφράσει οτιδήποτε τον απασχολούσε με μία απλή κίνηση. Πράγματα που αισθανόταν, συναισθήματα, φόβοι, προβληματισμοί και άλλες χιλίων ειδών σκέψεις. Επίσης,η μουσική, και κυρίως η μουσικότητα, συνδέεται με τον χορό με έναν μαγικό δεσμό, δίνοντας του μία ροή, μία ανεξήγητη κατεύθυνση και λέω ανεξήγητη γιατί κατευθύνει το σώμα χωρίς να το συνειδητοποιεί το άτομο επηρεάζοντας το και ψυχικά.Η ψυχή είναι ένα σπουδαίο και μεγάλο κεφάλαιο στο χορό. Από την ψυχή άλλωστε πηγάζει το συναίσθημα, η έκφραση, άρα και ο χορόσ. Θα μπορούσα να αναλύω για ώρες την ιστορικότητα και την σημασία και γενικά όλο το πλαίσιο του χορού αλλά ο σκοπός μου ήταν να δώσω, ονομαστικά,για αρχή τα σημαντικότερα θεμέλεια του και έπειτα να παραθέσω απλά την αισθητική του.
Ο χορός δεν θέλει προσπάθεια. Φυσικά και χρειάζονται ατέλειωτες ώρες μέχρι να φτάσεις στην τελειότητα ( που μεταξύ μας δεν φτάνεις ποτέ, αλλά αυτός είναι ο παντοτινός σου στόχος ), αλλά αυτό συμβαίνει , κυρίως, σε επαγγελματικό επίπεδο. Κάθε άνθρωπος μπορεί να χορέψει. Μια ματιά, ένα απλό νεύμα, μία κίνηση του ποδιού και οτιδήποτε άλλο μπορούμε να φανταστούμε μπορεί να θεωρηθεί χορός αλλά ( και προσοχή εδώ! ) με την προϋπόθεση ότι έχει νόημα και υπόσταση αυτό που πραγματοποιείς, το πιστεύεισ, το υποστηρίζεις. Έχει μεγάλη σημασία να νιώθεις σίγουρος γ’ αυτό που κανεις. Να ξέρεις ότι αυτό που δείχνεισ είναι κάτι σημαντικό, γιατί ανοίγεσαι στο κοινό ή σε οποιδήποτε που σε παρακολουθεί. Μπορεί αυτός να θεωρηθεί βλέποντας το χίλια δύο πράγματα, από το ότι έιναι μοναδικό και ανεπανάληπτο θέαμα μέχρι το ότι είναι απλά μια χαζομάρα. Σίγουρα όμως, αυτός που το θεωρεί χαζομάρα θα αναλογισθεί, έστω και στο ελάχιστο, το ότι για να το έδειξεσ, δείχνοντασ τόση σιγουριά και εμπιστοσύνη σε αυτό που κάνεις, κατι σίγουρα έχεις να πεις. Γι΄αυτό στο χορό δεν είναι τίποτα τυχαίο, όλα έχουν κάποιο νόημα. Σημαντικότατο στοιχείο, είναι και η προσωπικότητα του ανθρώπου που χορεύει. Κάθε ανθρωπος έχει διαφορετική προσωπικότητα, χαρακτήρα, συνήθειες, χούγια κ.τ.λ. Αυτό προσδίδει μαγεία στο χορό γιατί μία απλή κίνηση μπορεί να παρουσιαστεί με διαφορετικό τρόπο από διάφορους ανθρώπους. Είναι πάρα πολύ σπουδαίο αυτό το στοιχείο διότι δεν αλλοιώνεται και δεν κρύβεται ο ψυχισμός του κάθε ανθρώπου. Ο χορός θέλει ψυχή. Είναι αρκετά δύσκολο, αλλά καθόλου ακατόρθωτο, να ξεκλειδώσεις την ψυχή σου και να την εναποθέσεις στα ματιά των παρατηρητών σου. Θέλει συνεχή προσπάθεια και απαιτεί πολύ δουλειά αλλά αξίζει πραγματικά. Γιατί όταν θα το πετύχεις το αίσθημα το ότι μοιράστηκες κατι βάθυ, κάτι απόλυτα δικό σου με τον άλλο, θα σε φέρει σε ένα επίπεδο γαλήνης και φυσικά χαράς.

Μπορεί αυτά που διαβάζεις αυτή την στιγμή να σου φαίνονται πολύ φιλοσοφικά και κουλτουριάρικα. Πραγματικά όμως δεν είναι. Είναι η αλήθεια και η καθαρή πραγματικότηα της μαγείας του χορού τα οπόια στα παραθέτει ένα άτομο που τα έχει βιώσει και θα τα βιώνει για όλη του την ζωή. Φυσικά και έχει την κουρασή του, τα άσχημα του αλλά και τι το οποίο κανουμε στην ζωή μας και μάλιστα που αξίζει δεν το έχει. ( ?). Γιατί το αξίζει…….Η αξία και η προσφορά του είναι απλά το κάτι άλλο………